De wederopstanding ~ Leren spreken vanuit geleefde ervaring in plaats van theorie
Eerder op mijn blog had ik het over ‘sociaal maatschappelijke declassering’. In die context werd ik de afgelopen jaren ook gedwongen mezelf te uiten. Ik was altijd de luisteraar. Ik leerde mensen beter kennen door naar hun verhalen te luisteren. Maar het werkt natuurlijk ook andersom, mensen leren mij beter kennen als ik mijn mond open en laat zien wie ik ben en waar mijn grenzen liggen.
Zoals gezegd, ik leefde altijd in mijn VWO – Universiteit – Large Multinational – Bubble, maar nu ik ook in de werelden van de Volksbuurt en de Zorg heb geleefd, heb ik de wereld van een andere kant gezien. 35 Jaar bracht ik door met mijn neus in de boeken en achter computerschermen, die praten niet terug. In het Bedrijfsleven is sowieso over het algemeen weinig ruimte voor emotie. En in de buitenwereld, als iets ingewikkeld was – zoals een conflict – liep ik gewoon weg, deed ik afstand, not my business. Maar in mijn nieuwe wereld heeft weglopen niet altijd zin. Het leidt in veel situaties zelfs tot irritaties en nog meer conflict heb ik gemerkt.
Een balans vinden tussen zwijgen en spreken is essentieel in iedere intermenselijke relatie, maar nog meer op straat dan onder de intellectuelen. Uit je je emoties te veel, kom je in de problemen, of wordt je niet serieus genomen. Houd je je mond altijd, doe je niet echt mee, of wordt je als ‘softie’ gezien. Bottom line: communication is key. Ook tijdens mijn opleiding tot Ervaringsdeskundige aan Howie the Harp was het nog vooral theorie leren en luisteren naar de verhalen van anderen.
Er heeft een verschuiving in mijzelf plaatsgevonden van puur intellectueel of “book smart” zijn, naar het ontwikkelen van een meer “street wise” attitude door simpelweg aanwezig te zijn in de rauwe realiteit van het dagelijks leven. Het gaat niet alleen om het hebben van een rugzak aan ervaringen, maar om de kunst van het vertalen: weten wanneer je moet spreken, hoe je authentiek je grenzen aangeeft, en wanneer luisteren juist de krachtigste tool is.
Door in beide werelden intensief te hebben geleefd, heb ik een meer holistisch perspectief ontwikkeld. Ik kan beter schakelen. Mezelf uiten is ook een vorm van mijn grenzen aangeven. Het feit dat ik merk dat mensen niet boos worden als ik mijn ‘naked truth’ deel, maar het juist accepteren, is een enorme overwinning. Vaak was ik bang voor de reactie van de ander, waardoor ik ging pleasen of weglopen. Maar weglopen creëert juist afstand en onbegrip. Door eerlijk en authentiek te zijn, geef ik de ander ook de kans om mij beter te leren kennen. Dat is de basis van een gelijkwaardige relatie en dat is ook voor mij als Ervaringsdeskundige essentieel.
The Surf of Life 