~ Het leven is niet maakbaar, maar het leven is je gegeven 

The sky was the limit

Als Xennial (geboren tussen ruwweg 1977 en 1983) dacht ik de eerste dertig jaar van mijn leven dat het leven maakbaar was. Ik groeide op in de jaren ’80 en ’90, waarin de sky de limit was. De maatschappij spiegelde mij een lineair pad voor: middelbare school, studeren, leuke relatie, die droombaan: de ‘picture perfect’. En als het even kon, daarna nog een huis en een gezin natuurlijk. Rond mijn dertigse identificeerde ik me volledig met mijn baan en mijn relatie. Maar door hevige ontwrichting (ouders in de problemen, relatie uit na acht jaar, diagnose en einde carrière), viel mijn hele fundering weg. Wie was ik eigenlijk als ik niet ‘de vriendin van’ of de ‘Nike employee’ was? 

Collectieve crisis

Sindsdien heb ik een lange transitie van de ‘buitenwereld’ (status, rollen en prestaties) naar mijn ‘binnenwereld’ (identiteit, waarden en veerkracht) doorleefd. Mijn leven nam meer de vorm aan van een golfbeweging, wat ook een reflectie was van collectieve crises zoals de ’08 financiële crisis en de Corona crisis. Stilte, reflectie en herstel leerden mij flexibeler te zijn in mijn verwachtingen. ‘Het leven is je gegeven’, zei een coach ooit. Dit was een compleet nieuwe gedachte voor mij… Ik liet mijn Nike-identiteit varen en ontdekte onder andere de waarde van vrijwilligerswerk. 

Transitie als tijdsgeest

De tijdsgeest heeft ook mijn persoonlijke golfbeweging vormgegeven. De buitenwereld was niet meer stabiel en voorspelbaar, waardoor ik ook moest leren surfen op de nieuwe golven van onzekerheid. Ik was een tijdje financiëel onafhankelijk als de hoogopgeleide, single vrouw en dit bracht een enorme vrijheid met zich mee. Ik verhuisde veel en maakte verre reizen. Altijd zoekende naar mijn plek in de wereld, of op de vlucht? Het afgelopen decennium is een periode van autonomie en herstel geweest, maar mijn lifestyle stond ook haaks op de oude lineaire verwachtingen. Huisje, boompje beestje, had plaatsgemaakt voor zinvol werk vinden, sociaal actief zijn, maar toch onafhankelijk zijn en spiritueel bewustzijn, wat ook weer een enorme druk met zich mee bracht. 

Spirituele zoektocht

De afgelopen 15 jaar ontstond door die onzekerheid in de buitenwereld ook een enorme collectieve spirituele zoektocht naar de binnenwereld, ik was zeker niet de enige.  Mensen zochten naar zingeving buiten de gebaande paden: zoals mindfulness en yoga. 

Ik surfte mee op een collectieve golf waarin we als samenleving ontdekten dat materiële welvaart de innerlijke leegte niet vult. Innerlijke transformatie kent per definitie een cyclus van sterven en herrijzen (de golf). Je moest oude overtuigingen loslaten om ruimte te maken voor nieuwe spirituele of psychologische inzichten. En zo leerde ik tijdens mijn transitie dat het leven niet maakbaar is, maar dat het je gegeven is. Er kunnen namelijk vele dingen veranderen in je privé leven, professioneel of in de maatschappij die je van te voren totaal niet ziet aankomen of waar je geen invloed op hebt. 

~ Schijnbare zelfredzaamheid en de sociaal maatschappelijke cultuurshock 

Ongeveer een decennium duurt mijn reis van Young Professional naar GGZ cliënt nu. Inmiddels ben ik bekend met medicatie, therapie en de Herstelbeweging. Maar wat maakte mijn reis nu zo anders dan die van mensen die ‘opgroeiden in de zorg’ en waarom duurde het zo lang? 

‘Die redt zich wel’- De schijnbare zelfredzaamheid 

Toen ik werd gediagnostiseerd en vervolgens uitviel op werk dacht de buitenwereld (de hulpverlening) al snel: ‘Die redt zich wel’. In de jaren die volgden was ik vooral zelf (met hulp van familie) druk bezig met de bureaucratie van uitkeringen, bewindvoering, het regelen van zorg en mijn eigen herstel. Want het feit dat ik een diagnose had wilde niet zeggen dat vaardigheden als analytisch denken, plannen, intrinsieke drive en structuur aanbrengen ineens wegvielen. Ik kon redelijk makkelijk nog steeds mijn eigen herstel, zorgafspraken en vrijwilligerswerk managen. 

Het grote gevaar bleek echter dat hulpverleners mijn cognitieve vaardigheden overschatten en mijn emotionele en praktische draagkracht onderschatten. Ik kon mijn klachten wel analyseren en verwoorden, maar dat wilde niet zeggen dat het goed met me ging. Als hoogopgeleide had ik geleerd problemen op te lossen in mijn hoofd, maar ontwrichting kun je niet beredeneren of weg-analyseren. Dit zorgde voor een enorme interne strijd en herhaaldelijke terugvallen. Ik liet niet alleen een leven achter, maar ook een verwachtingspatroon (status, carrière en inkomen) waar ik jarenlang hard voor gestudeerd en gewerkt had. Als resultaat belandde ik in een ware existentiële crisis: wie ben ik eigenlijk als ik geen succesvolle professional ben? Die acceptatie dat mijn leven anders is verlopen dan ik had verwacht duurde jaren. 

De cultuurshock – Het dubbele isolement 

Binnen een aantal jaar ging ik van een goed salaris naar een uitkering, dit leidde tot de uitputtende nevenschade van maatschappelijke ‘declassering’ en niet te vergeten de cultuurshock die daar bij hoort. Opeens was ik de ‘vreemde eend in de bijt’, ik had vaardigheden die anderen door vroege institutionalisering of andere achtergronden nooit hebben kunnen ontwikkelen. Ik ging van een wereld van professionals naar de wereld van begeleid wonen en sociale minima. 

Aan de ene kant verloor ik de aansluiting met mijn oude netwerk (die doorgingen met carrières, relaties en huizen kopen), aan de andere kant werd ik ‘elite’ genoemd door mijn nieuwe omgeving, omdat mijn referentiekader, taalgebruik en normen en waarden wezenlijk anders waren. Ik ben nu overal de outsider. 

Het constant bijstellen van mijn toekomstperspectief qua wonen, werken en onafhankelijkheid, kostte een enorme hoeveelheid psycische energie. Het tastte mijn basisvertrouwen in de wereld en in de logica van ‘als je hard werkt, komt het goed’ fundamenteel aan. 

Niet de enige

Volgens cijfers van het Trimbos-instituut en het CBS zullen honderdduizenden hoogopgeleiden (HBO/WO) vroeg of laat in de zorg en/of GGZ terecht komen. Dus be aware, hoogopgeleid zijn kan een enorme valkuil zijn als het mis gaat. 

Hoe ik hier mee om ben gegaan lees je de komende weken in de rest van de reeks: Mentale Transformatie 

Binnenkort op thesurfoflife.blog: Van Young Professional naar Bruggenbouwer (De reis door mentale transformatie)

Wat gebeurt er als de prestatiedrang wegvalt en je plotseling stilgezet wordt? Van een ambitieuze Young Professional naar een cliënt in de GGZ—het is een stap die mijn wereld volledig op zijn kop zette, maar die ook de basis legde voor een diepe transformatie.

De komende tijd neem ik jullie in een reeks van 7 blog posts mee in mijn persoonlijke en professionele reis. Geen theoretische managementboeken, maar geleefde ervaringen over de harde realiteit van uitval, herstel en de weg naar een nieuwe rol in de maatschappij.

Dit zijn de verschuivingen die ik de komende weken ga delen:

1. Van Young Professional naar GGZ Cliënt – Schijnbare zelfredzaamheid en de sociaal maatschappelijke cultuurshock 
2. De mythe van maakbaarheid – Het leven is niet maakbaar, maar het leven is je gegeven
3. Van maatschappelijk succes naar innerlijke verlichting – Afscheid nemen van prestatiedrang en de dood van het ego
4. Rust vinden in het niet weten – Overleven in de ‘liminale fase’: de lege tussenfase waarin de oude identiteit weg is, maar de nieuwe nog niet bestaat
5. Van booksmart naar streetwise – De wederopstanding. Leren spreken vanuit geleefde ervaring in plaats van theorie
6. Van ervaringsdeskundige naar bruggenbouwer – Hoe individuele steun transformeert in het verbinden van grotere systemen
7. Van herstel naar proactieve preventie – De ultieme integratie: hoe we uitval in de toekomst écht voor kunnen zijn

Of je nu zelf door een transitie fase in het leven gaat, werkzaam bent in de zorg, of als werkgever zoekt naar manieren om talent duurzaam te behouden: deze reeks is voor jou!

Ik werd onlangs geconfronteerd met het feit dat je van de buitenkant niet kunt zien dat er sprake is van herstel bij mij, maar dat ik in mijn binnenwereld wel degelijk Herstel ervaar. 

Eerder dit jaar had ik weer een manische episode, gevolgd door een depressie. Ik heb een relatie die verre van perfect is en ik woon begeleid. Niet wat de buitenwereld herstel zou noemen, het liefst bestaande uit huisje-boompje-beestje. 

Alleen ervaar ik persoonlijk een enorme groei vergeleken met mijn eerste episode in 2013 waardoor ik werd opgenomen, een depressie in 2018 die een existentiële crisis triggerde, en het verliezen van mijn eigen woning in 2023 waardoor ik weer bij mijn ouders kwam te wonen. Mijn herstel is absoluut niet lineair.

Want deze keer ben ik namelijk niet opgenomen, omdat ik in samenwerking met de GGZ en Zorg partijen de medicatie kon ophogen, waardoor ik weer stabiel werd. Tijdens de daaropvolgde depressie was het niet zo dat ik een heel voorgaand leven, vervlogen dromen en verloren contacten moest verwerken. En ik ben mijn huis niet kwijt geraakt omdat ik begeleid woon. Dus in dat opzicht heb ik enorme stappen gemaakt. 

Maar goed, op werk, waar ik eerder dit jaar een contract voor heb getekend, sta ik weer ziek gemeld, dus ik moet weer een nieuwe dagindeling bedenken. En zorgafspraken blijven natuurlijk gewoon doorlopen. Maar gek genoeg til ik aan deze crisis minder zwaar. Wellicht omdat ik weet wat ik moet doen, ik weet dat het kan gebeuren, wat ik kan verwachten en waar ik hulp kan krijgen. En mijn perspectief bijstellen qua belastbaarheid voor betaald werk valt me ook niet zo zwaar als in het verleden. Ik neem nu tijd voor rust, reflectie en kan ook sneller schakelen. 

Dus als men vraagt: ‘Hoe kun je in jouw geval nu spreken van Herstel?’, zou ik nu kunnen zeggen dat er bij mij sprake is van onzichtbare groei. Ik heb sneller rust in mijn hoofd, herken mijn grenzen en ben niet meer zo streng voor mezelf. De omstandigheid is misschien hetzelfde maar mijn veerkracht niet. Ik weet dat ik onder de oppervlakte aan het bouwen ben aan mijn waarden, grenzen en zelfkennis en dat is voor mij Herstel. 

Wat is Angst wanneer Terreur je zelf raakt? Wat is Liefde in het Doolhof van Wellust? Wat is Vrijheid wanneer Afgunst je passie opeist? En wat blijft er over van Vertrouwen, wanneer zelfs vrienden spiegels blijken te zijn? Wat, wat is er nodig, voor waardering, terwijl we ongelukkig en ontevreden zijn?

Snel geïrriteerd zonder echte reden en strevend dromend rondlopend niet realiserende dat de droom allang is begonnen 😮. Je eet, slaapt en bent veilig, met mogelijkheden om naar te streven. En toch, toch vraag ik me af, waar de waardering is gebleven voor de kleine dingen? Strevend naar grootheid tot waanzin toe. Terwijl stiekem alles eigenlijk al goed was.

De dagen worden weer langer maar de nachten blijven koud.

Om je heen dagelijks steeds duidelijker de afbraak waarneembaar van het eens zo sociale en warme samenleving, door de individualisering van de massa, en de massa voelt zich in de minderheid.

Wie zijn we als we niet meer dan een druppel water zijn, die in een meer valt. Om ons vervolgens ongemakkelijk te voelen, denkende dat de druppels water onafhankelijk vrij en uniek zijn en zelfs vergeten dat het eigenlijk deel uitmaakt van iets wat groter is en niet een heleboel losse druppels water, maar een groot lichaam een diep meer van water en desondanks dat we samen één zijn. Het perspectief is verschoven naar dat we alleen zijn. Is het ik tegen de wereld, of wij tegen de wereld? Of nog beter met de wereld? Want wat kunnen we zonder de wereld en zonder elkaar als we onlosmakelijk aan elkaar verbonden zijn? …

It’s been a while, since I last wrote a piece myself. A lot has happened since then…

I found love again, true love, for the first time in a long time. I started working again. It’s just 16 hours a week, but still, after seven years… I’m happy when I am just ‘doing my thing.’ 

Through my new love I met many interesting people. I take better care of my fridge. Sounds weird maybe, but when single, cooking and eating is no fun. Having a good meal should be a social event, right? 

At least, that’s what I think. 

On other news: next to my day job, I like to do volunteerwork. Why? … Just because I feel like it and I think it is interesting. Pay it forward right?

Well, wherever the wind blows. 

Have a nice night 🌘🏂

February 24th, 2026

The wind blew to the West… On my way to Rotterdam, to visit ‘him’. He went on ‘vacation’ for a while, as they say.

Committing to ‘the rest of your lives’, until death due us part’, is one thing. But actually living the dream is something else…

It’s foggy out. Makes sense, this time ‘o’ year.

Until the next note 😎🙋🏼‍♀️🏂

—-

March 5th, 2026

Well, another war… I don’t know what to say anymore…

I wish you all the best. TODAY.

Because that’s all we have, really, is 2Day.

🏄🏼 🏄🏼‍♀️

The 21st Century (Over het overleven van de komende eeuw. Een Advies van Millennials aan Gen Z.)

Wat is een manier en waar te beginnen? Een gloed Nieuw jaar is aangebroken, de lente komt eraan, maar hoe maken we ook dit jaar weer een jaar vol groei en vooruitgang? De zorg bezuinigingen, opvang en huisvesting, bezuinigingen, contracten voor onbepaalde tijd, een droom die velen niet kunnen realiseren en alles blijft duurder worden. Hoe kom je rond? Heb je een eigen plekje, dan kost dat ook natuurlijk wat en op vakantie gaan misschien? Meerdere baantjes nemen of ? …..

Alles aanpakken en overwerkt worden ……. Wat er allemaal om ons heen gebeurt, hebben we maar weinig invloed op. Wat we zelf doen daarentegen wel. Des te minder we verlangen, des te meer we kunnen doen. De kwaliteit van het leven staat en valt voornamelijk bij jezelf, want als we ons goed voelen en tevreden zijn, kunnen we geluk vinden. Alles wat goed voor je is, zal vaak bitter overkomen, maar de geplukte vruchten zullen extra zoet zijn waneer de tijd rijp is.

Niet langer meer overleven, maar gewoon leven! Wat je niet hebt kan je maken, wat je niet weet of kan, kun je leren en naarmate je leert, ontwikkelt je onafhankelijkheid en zelfstandigheid omdat je het immers zelf kunt. De socialisatie door Individualiseren (je doet alles zelf maar de prijs van ontwikkeling is de verloedering van het sociale aspect in de omgang met andere sociale contacten). Mensen voor de omgang zonder diepgang, gewogen naar de mogelijkheden die je kan creëren voor de ander en de ander voor jou.

De waarde van de kern in de mensen zelf heeft geen waarde, maar als je geen waarde hebt, als je alles geeft zonder eisen, krijg je het minst ervoor terug. Eis je veel en doe je genoeg, krijg je meer. Inzet word niet beloont waneer je voor de ander de droom realiseert, want denken ze als je zelf een droom had zou je hier dit werk niet doen maar zelf ondernemend zijn.

Kortom, de 21st century vol onzekerheid en verassingen bouw je op of breekt je af, of je nou passief aan de zijlijn staat of vecht aan het front, ik vermoed dat het beter is om minder te willen hebben en te leren leven met de basis. Want wat is beloofd is niet zeker en alle zekerheid onzeker het enige waar we op kunnen rekenen; is dat ook al moeten we het zelf doen, alleen kan niemand het, want samen staan we sterk en alleen zijn we verdeeld en slechts een onderdeel van een incomplete geheel. 

The Surf of Life : 

Wow De Flower! Wat een wijze woorden… Dank voor deze Fylosofische invalshoek! 

🏄🏼‍♀️

Mevrouw Auw heeft hoofdpijn en Meneer Zeer kan niet meer. Ze zijn zo moe, want gister avond gingen ze weer te laat naar bedje toe. De verhalen die ze aan het lezen waren voor elkaar waren nog lang niet klaar. Nu zitten ze samen aan de ontbijttafel te klagen in plaats van hun eigen keuzes te dragen. ‘Maar waarom’, zegt Meneer Zeer tegen Mevrouw Auw in de ochtend, met de lucht heel mooi blauw. ‘Ik zou willen dat ik niet zo moe was. ‘Ach kom’, zegt Mevrouw Auw, al wrijvende over haar voorhoofd, ‘een glas water, wat fruit, een lekker ei, een frisse douche en wat muziek, en voor je het weet voelen wij ons niet meer zo vermoeid en triest’. Meneer zeer glimlachte met glinsterende ogen en zei: ‘Mevrouw Auw, u maakt me altijd weer blij’. 

By ‘De Flower’ 🌺

Dear followers:

I am looking for a web designer that can pimp my site: thesurfoflife.com.

Are you the one?

Well, stay alive, I would say…

• If you end up in a place where you don’t belong, leave

• Most people’s intentions are okay, but listen to your gut AND use your brain!

• For whatever it’s worth, use digital tools for the BETTER. Have it benefit yourself, sure, but most of all: the people next to you. I’m talking about neighbors, classmates, whomever… Just show them some love ❤️. Please, would you?

• PS: If you already know what I am talking about, my question would be: ‘Who knows what the word App actually stands for’? Wait, … put away your phone. And now, THINK, for a second, when was the first time you saw this:

• Oh sorry, got distracted… It’s actually Application. 🙂

🏄🏼‍♀️