Wat is Angst wanneer Terreur je zelf raakt? Wat is Liefde in het Doolhof van Wellust? Wat is Vrijheid wanneer Afgunst je passie opeist? En wat blijft er over van Vertrouwen, wanneer zelfs vrienden spiegels blijken te zijn? Wat, wat is er nodig, voor waardering, terwijl we ongelukkig en ontevreden zijn?

Snel geïrriteerd zonder echte reden en strevend dromend rondlopend niet realiserende dat de droom allang is begonnen 😮. Je eet, slaapt en bent veilig, met mogelijkheden om naar te streven. En toch, toch vraag ik me af, waar de waardering is gebleven voor de kleine dingen? Strevend naar grootheid tot waanzin toe. Terwijl stiekem alles eigenlijk al goed was.

De dagen worden weer langer maar de nachten blijven koud. Om je heen is dagelijks steeds duidelijker de afbraak waarneembaar van het eens zo sociale en warme samenleving, door de individualisering van de massa, en de massa voelt zich in de minderheid.

Wie zijn we als we niet meer dan een druppel water zijn, die in een meer valt. Om ons vervolgens ongemakkelijk te voelen, denkende dat de druppels water onafhankelijk vrij en uniek zijn en zelfs vergeten dat het eigenlijk deel uitmaakt van iets wat groter is en niet een heleboel losse druppels water, maar een groot lichaam een diep meer van water en desondanks dat we samen één zijn. Het perspectief is verschoven naar dat we alleen zijn. Is het ik tegen de wereld, of wij tegen de wereld? Of nog beter met de wereld? Want wat kunnen we zonder de wereld en zonder elkaar als we onlosmakelijk aan elkaar verbonden zijn? …

It’s been a while, since I last wrote a piece myself. A lot has happened since then…

I found love again, true love, for the first time in a long time. I started working again. It’s just 16 hours a week, but still, after seven years… I’m happy when I am just ‘doing my thing.’ 

Through my new love I met many interesting people. I take better care of my fridge. Sounds weird maybe, but when single, cooking and eating is no fun. Having a good meal should be a social event, right? 

At least, that’s what I think. 

On other news: next to my day job, I like to do volunteerwork. Why? … Just because I feel like it and I think it is interesting. Pay it forward right?

Well, wherever the wind blows. 

Have a nice night 🌘🏂

February 24th, 2026

The wind blew to the West… On my way to Rotterdam, to visit ‘him’. He went on ‘vacation’ for a while, as they say.

Committing to ‘the rest of your lives’, until death due us part’, is one thing. But actually living the dream is something else…

It’s foggy out. Makes sense, this time ‘o’ year.

Until the next note 😎🙋🏼‍♀️🏂

—-

March 5th, 2026

Well, another war… I don’t know what to say anymore…

I wish you all the best. TODAY.

Because that’s all we have, really, is 2Day.

🏄🏼 🏄🏼‍♀️

The 21st Century (Over het overleven van de komende eeuw. Een Advies van Millennials aan Gen Z.)

Wat is een manier en waar te beginnen? Een gloed Nieuw jaar is aangebroken, de lente komt eraan, maar hoe maken we ook dit jaar weer een jaar vol groei en vooruitgang? De zorg bezuinigingen, opvang en huisvesting, bezuinigingen, contracten voor onbepaalde tijd, een droom die velen niet kunnen realiseren en alles blijft duurder worden. Hoe kom je rond? Heb je een eigen plekje, dan kost dat ook natuurlijk wat en op vakantie gaan misschien? Meerdere baantjes nemen of ? …..

Alles aanpakken en overwerkt worden ……. Wat er allemaal om ons heen gebeurt, hebben we maar weinig invloed op. Wat we zelf doen daarentegen wel. Des te minder we verlangen, des te meer we kunnen doen. De kwaliteit van het leven staat en valt voornamelijk bij jezelf, want als we ons goed voelen en tevreden zijn, kunnen we geluk vinden. Alles wat goed voor je is, zal vaak bitter overkomen, maar de geplukte vruchten zullen extra zoet zijn waneer de tijd rijp is.

Niet langer meer overleven, maar gewoon leven! Wat je niet hebt kan je maken, wat je niet weet of kan, kun je leren en naarmate je leert, ontwikkelt je onafhankelijkheid en zelfstandigheid omdat je het immers zelf kunt. De socialisatie door Individualiseren (je doet alles zelf maar de prijs van ontwikkeling is de verloedering van het sociale aspect in de omgang met andere sociale contacten). Mensen voor de omgang zonder diepgang, gewogen naar de mogelijkheden die je kan creëren voor de ander en de ander voor jou.

De waarde van de kern in de mensen zelf heeft geen waarde, maar als je geen waarde hebt, als je alles geeft zonder eisen, krijg je het minst ervoor terug. Eis je veel en doe je genoeg, krijg je meer. Inzet word niet beloont waneer je voor de ander de droom realiseert, want denken ze als je zelf een droom had zou je hier dit werk niet doen maar zelf ondernemend zijn.

Kortom, de 21st century vol onzekerheid en verassingen bouw je op of breekt je af, of je nou passief aan de zijlijn staat of vecht aan het front, ik vermoed dat het beter is om minder te willen hebben en te leren leven met de basis. Want wat is beloofd is niet zeker en alle zekerheid onzeker het enige waar we op kunnen rekenen; is dat ook al moeten we het zelf doen, alleen kan niemand het, want samen staan we sterk en alleen zijn we verdeeld en slechts een onderdeel van een incomplete geheel. 

The Surf of Life : 

Wow De Flower! Wat een wijze woorden… Dank voor deze Fylosofische invalshoek! 

🏄🏼‍♀️

Mevrouw Auw heeft hoofdpijn en Meneer Zeer kan niet meer. Ze zijn zo moe, want gister avond gingen ze weer te laat naar bedje toe. De verhalen die ze aan het lezen waren voor elkaar waren nog lang niet klaar. Nu zitten ze samen aan de ontbijttafel te klagen in plaats van hun eigen keuzes te dragen. ‘Maar waarom’, zegt Meneer Zeer tegen Mevrouw Auw in de ochtend, met de lucht heel mooi blauw. ‘Ik zou willen dat ik niet zo moe was. ‘Ach kom’, zegt Mevrouw Auw, al wrijvende over haar voorhoofd, ‘een glas water, wat fruit, een lekker ei, een frisse douche en wat muziek, en voor je het weet voelen wij ons niet meer zo vermoeid en triest’. Meneer zeer glimlachte met glinsterende ogen en zei: ‘Mevrouw Auw, u maakt me altijd weer blij’. 

By ‘De Flower’ 🌺

Dear followers:

I am looking for a web designer that can pimp my site: thesurfoflife.com.

Are you the one?

Well, stay alive, I would say…

• If you end up in a place where you don’t belong, leave

• Most people’s intentions are okay, but listen to your gut AND use your brain!

• For whatever it’s worth, use digital tools for the BETTER. Have it benefit yourself, sure, but most of all: the people next to you. I’m talking about neighbors, classmates, whomever… Just show them some love ❤️. Please, would you?

• PS: If you already know what I am talking about, my question would be: ‘Who knows what the word App actually stands for’? Wait, … put away your phone. And now, THINK, for a second, when was the first time you saw this:

• Oh sorry, got distracted… It’s actually Application. 🙂

🏄🏼‍♀️

Onlangs vroeg ik een bekende iets te schrijven over zijn ervaring met herstel. Dit is waar hij mee kwam:

“Wat, waarom, waneer, of waardoor de redenen voor het disfunctioneren van het lichaam of geest de tijd of kans niet gehad heeft om erachter te komen wie je bent en wat je wilt, of is het wie je wilt zijn en wie je was ? Herstellen vanuit onwetendheid meschien, een ontwikkelingsachterstand als iedereen anders is, hoe weet ik dan wat er nodig zal zijn voor mij, als het altijd maatwerk is, geen gouden oplossing die universeel toepasbaar is, maar individueel gemaakt word. Is dan de ontdekking van wie je bent niet de sleutel tot herstel genezen van …… Zonder blijdschap geluk en perspectief is er dan wel echt een reden en motivatie iets wat je hart uit passie laat branden geeft reden een glimlach en compassie een veilige omgeving waarin je tijdens je reis kan vallen zonder dat er negatief word gereageerd maar juist bemoedigend?

 Je bent hersteld maar het voelt niet zo, het is alsof het voor niks was, want wie ben ik, als niet iemand die een leven lang bezig was te ontdekken wat ik eigenlijk allang wist maar niet besefte en eenmaal  de wereld gezien de mens ontdekt en het herstel bereikt, wat blijft er dan nog over om te doen? Want ook al functioneer ik nu, de interesses en behoeften zullen nooit zijn zoals die van iemand die niet hoefde te herstellen en toch zou dat niet moeten uitmaken, herstel is functioneren, maar blij, veilig en tevreden, is iets wat voor elke mens herstelt of niet een uitdaging blijft, want pas als we het leven achter ons laten, weten we of we hebben kunnen doen wat we wilden. De druk van de samenleving is niet voor iedereen, maar iedereen heeft zijn plek, hoe groot of klein je nalatenschap ook zal zijn, je weet dat je herstelt bent als je weer oprecht kan genieten van de simpele dingen. Van de kleine gebaren en bijzondere  gebeurtenissen. Want hoe hard je ook werkt hoeveel je ook hebt vergaard, geluk zit van binnen en haal je alleen zelf er weer uit.” 🌸

Dank je ‘De Flower’ voor het delen van jouw woorden 🙏🏻

Zit ik net in zo’n nieuwe Chinese OV bus in Utrecht, kan ik gewoon zoals vroeger in het vliegtuig (alleen dan nu YouTube), mn telefoon in een houder klikken op de stoel voor me en lekker naar een hitje van Charlie Lownoise en Mental Theo luisteren 🤯😱🏄🏼‍♀️

I lost two friends in one month. Without any context or explanation they said goodbye. They no longer saw the value in our friendship. Just like that. So I sat down to reflect on what happened. And it took me a while to realize that it wasn’t my fault. They were part of my old life. They served their purpose and now it was time to let go. 

     I moved a lot over the past decade or so, even moved continents. But I couldn’t seem to grow roots anywhere. What I didn’t know then, is that I was being prepared for a different life. It felt like the end, but it was in fact the beginning of a new life. I moved back to the place where I was from, the place where I belonged. Instead of wondering the planet, like I had been doing for over twenty years or so. 

     I had been looking for the rest of my life in all the wrong places. I thought: if I have a roof over my head, a job and a circle of friends, I am there. I kept holding on to my old way of living, but when I thought I was almost there, everything got stripped away once again. I was clearly being led into a different direction. 

     Deep down inside I know what I want, but I just don’t know how to get there. I will not live in this studio apartment forever, I will not be in this job forever, I don’t even know if the people I call my fiends today, will be in my life five or ten years from now. 

     I’m getting impatient. I feel like I’m ready to move on, but instead I’m forced to slow down. I can’t move into another direction right now. I have third parties managing my finances, my home and my work. All I can do right now is wait. I just have to wait apparently. 

     Letting go of the old, created space for something new. Looking back over the past seven years, since I got back from the US, I said goodbye to many people and places. I said goodbye to making a career with some large corporate. I said goodbye to a big world, my world has become so very small. I work down the street and the only trip I take in a week, is to my parents, who live one town over. 

     I no longer work in commerce, but I am preparing myself for a second career in mental health care. How? I have no clue yet.  I just know that is what I am set out to do. Earlier this year I had no idea how to get back into the workforce, but then this lady from the board spotted me during one of the meetings of the client council, in which I was a volunteer and I was invited for a job interview. And now, two months into the job, we are negotiating next years’ terms. There are larger forces at stake. Which is true for saying ‘hello’ and ‘goodbye’.