~ Het leven is niet maakbaar, maar het leven is je gegeven
The sky was the limit
Als Xennial (geboren tussen ruwweg 1977 en 1983) dacht ik de eerste dertig jaar van mijn leven dat het leven maakbaar was. Ik groeide op in de jaren ’80 en ’90, waarin de sky de limit was. De maatschappij spiegelde mij een lineair pad voor: middelbare school, studeren, leuke relatie, die droombaan: de ‘picture perfect’. En als het even kon, daarna nog een huis en een gezin natuurlijk. Rond mijn dertigse identificeerde ik me volledig met mijn baan en mijn relatie. Maar door hevige ontwrichting (ouders in de problemen, relatie uit na acht jaar, diagnose en einde carrière), viel mijn hele fundering weg. Wie was ik eigenlijk als ik niet ‘de vriendin van’ of de ‘Nike employee’ was?
Collectieve crisis
Sindsdien heb ik een lange transitie van de ‘buitenwereld’ (status, rollen en prestaties) naar mijn ‘binnenwereld’ (identiteit, waarden en veerkracht) doorleefd. Mijn leven nam meer de vorm aan van een golfbeweging, wat ook een reflectie was van collectieve crises zoals de ’08 financiële crisis en de Corona crisis. Stilte, reflectie en herstel leerden mij flexibeler te zijn in mijn verwachtingen. ‘Het leven is je gegeven’, zei een coach ooit. Dit was een compleet nieuwe gedachte voor mij… Ik liet mijn Nike-identiteit varen en ontdekte onder andere de waarde van vrijwilligerswerk.
Transitie als tijdsgeest
De tijdsgeest heeft ook mijn persoonlijke golfbeweging vormgegeven. De buitenwereld was niet meer stabiel en voorspelbaar, waardoor ik ook moest leren surfen op de nieuwe golven van onzekerheid. Ik was een tijdje financiëel onafhankelijk als de hoogopgeleide, single vrouw en dit bracht een enorme vrijheid met zich mee. Ik verhuisde veel en maakte verre reizen. Altijd zoekende naar mijn plek in de wereld, of op de vlucht? Het afgelopen decennium is een periode van autonomie en herstel geweest, maar mijn lifestyle stond ook haaks op de oude lineaire verwachtingen. Huisje, boompje beestje, had plaatsgemaakt voor zinvol werk vinden, sociaal actief zijn, maar toch onafhankelijk zijn en spiritueel bewustzijn, wat ook weer een enorme druk met zich mee bracht.
Spirituele zoektocht
De afgelopen 15 jaar ontstond door die onzekerheid in de buitenwereld ook een enorme collectieve spirituele zoektocht naar de binnenwereld, ik was zeker niet de enige. Mensen zochten naar zingeving buiten de gebaande paden: zoals mindfulness en yoga.
Ik surfte mee op een collectieve golf waarin we als samenleving ontdekten dat materiële welvaart de innerlijke leegte niet vult. Innerlijke transformatie kent per definitie een cyclus van sterven en herrijzen (de golf). Je moest oude overtuigingen loslaten om ruimte te maken voor nieuwe spirituele of psychologische inzichten. En zo leerde ik tijdens mijn transitie dat het leven niet maakbaar is, maar dat het je gegeven is. Er kunnen namelijk vele dingen veranderen in je privé leven, professioneel of in de maatschappij die je van te voren totaal niet ziet aankomen of waar je geen invloed op hebt.
The Surf of Life 