Een lotgenoot zei laatst tegen me dat mijn herstel een ‘droom proces’ is geweest. Tja, dat mag dan misschien zo lijken van de buitenkant, maar de afgelopen twaalf jaar voelde als alles behalve een droom.

     Natuurlijk heb ik vrijwilligerswerk gedaan, cursussen gevolgd en heb ik een opleiding gegaan, maar het was acht jaar lang een strijd om de juiste medicatie te vinden, ik heb gedurende mijn herstel elf therapeuten, psychologen en coaches versleten, ben twee keer opgenomen geweest op de gesloten psychiatrische afdeling van het UMC en dan heb ik het nog niet eens over het aankomen wegens medicatie, het beschermd wonen en leven onder bewind.

    ‘Maar ik heb je daar eigenlijk nooit over horen klagen’, zei ze. Klopt, ik laag niet heel veel. En eerlijk gezegd, op dagelijkse basis ben ik ook best een gelukkig mens. Dit leven wat ik nu leef, is normaal voor me geworden. Mijn peers hebben allemaal veel meegemaakt, op de één of andere manier. Ja, we zijn inderdaad single, werkloos, wonen in een kleine studio, gaan niet op vakantie en rijden geen auto. 

     ‘Mis je het snowboarden en het reizen niet?’, vroeg iemand uit mijn oude leven onlangs. Nee, niet echt. Ook al heb ik geen baan, of een familie om voor te zorgen, ik heb het best druk. Ik ga naar mijn zorgafspraken, doe werk voor de herstelacademie en de cliëntenraad en breng tijd door met familie en vrienden. Dit is het nieuwe normaal geworden voor mij.

     Mijn buurman noemde me onlangs ook nog ‘elite patiënt’. Blijkbaar lijkt het alsof leven in herstel mij gemakkelijk afgaat. Maar hij weet waarschijnlijk niet dat ik het ene verlies na het andere te verwerken heb gekregen. Ik ben banen verloren, huizen, mensen, m’n gezondheid en moest mijn leven keer op keer opnieuw beginnen. Mensen zien het eindresultaat – ik heb geleerd te leven met mijn aandoening, ik accepteer wie ik ben – maar ze weten niet precies wat het allemaal gekost heeft om hier te komen. De tegenslagen, de teleurstellingen, de pijn, de frustratie.

Ik wil alleen maar zeggen: niets is wat het lijkt van de buitenkant, en zo ook een herstel proces niet.

Vandaag nog was ik in de Jaarbeurs op een expositie van Van Gogh, we kennen hem als de man die wel zo’n 900 schilderijen maakte gedurende zijn leven. Maar niet iedereen kent de details van zijn tragische einde. Dan ben ik blij met hoever de herstelbeweging is gekomen de afgelopen vier decennia…