Een ‘just do it attitude’ tijdens je herstel?

De afgelopen zeven jaar was ik in herstel van ernstige levens ontwrichtende gebeurtenissen. En op mijn pad kwam ik anderen tegen met dezelfde ervaringen. Dat schept een band, maar wat me op viel was dat velen van hen helaas geen geloof meer hadden in de toekomst. Omdat ze al zo lang in zorg zitten dat ze afhankelijk zijn geworden van die zorg. Ze hebben niet die ervaring dat door je eigen inzet en geloof in de toekomst je dromen werkelijkheid kunnen worden. Ik had een leven voordat ik in zorg kwam en te maken kreeg met een uitkering, bewindvoering en beschermd wonen. Een leven waarin ik leerde dat je best doen en de juiste keuzes maken loont. Maar wat als je die ervaring nooit hebt gehad in je leven? Wie ben ik dan om te zeggen dat het loont om op z’n minst een paar keer per week op tijd op te staan om naar vrijwilligerswerk te gaan? Wat als je niet gelooft dat er een beter leven voor je in t verschiet kan liggen? Het leven wat je voor jezelf zou wensen? Dat vond ik van alles in zeven jaar herstel werkzaamheden het ergst om te zien. Niet het minimale weekbudget, niet de soms incapable begeleiding of de ongewenste medebewoners. Nee, ik kon het niet aanzien dat mensen hun geloof in de toekomst waren verloren. En daar wil ik graag iets aan doen! 

Ik heb de mogelijkheden opgezocht om veel cursussen te volgen in het kader van herstel. Onder andere aan Howie the Harp en Enik Recovery College. En wat mij het meest heeft geholpen en is bijgebleven in mijn herstel, zijn de verhalen van anderen. Horen dat je niet de enige bent met soortgelijke ervaringen, of misschien nog wel een tandje erger, en dat ook zij verder zijn gegaan met hun leven ondanks de ernstige ontwrichting die zij hebben moeten doorstaan, inspireert en schept hoop. Maar aan de andere kant begrijp ik dat sommigen de belastbaarheid en concentratie span niet hebben om deel te nemen aan een cursus van een dag(deel) of soms een jaar, daarom deel ik middels mijn website en blog mijn ervaringsverhaal. Maar dit is niet alleen een verhaal over diagnoses, therapie, medicatie, en de GGZ, maar juist een verhaal over hoop en een ‘just do it attitude’. 

Zo ben ik altijd vrijwilligerswerk blijven doen, om toch dat werkritme er in te houden en nieuwe skills op te doen. Contacten met collega’s en een voldaan gevoel aan t einde van de dag. En binnen vijftien maanden ben ik van een groepswoning met begeleiding, naar wonen met huisgenoten, naar een zelfstandige woning doorgestroomd. Er is zo veel mogelijk als het op herstel aankomt. Maar ja, probeer dat iemand in herstel maar eens wijs te maken. Ik doe m’n best.